ROOM IN OUR HOUSE

Terwijl de Verenigde Staten afgelopen weekend met trumpiaans patriottisme 250 jaar onafhankelijkheid vierden, gingen de makers van Room in Our House 150 jaar verder terug in de Noord-Amerikaanse geschiedenis. Begin 17de eeuw voeren Nederlandse schepen naar Turtle Island en sloten daar een mondeling vriendschapsverdrag met de Haudenosaunee, voordat door kolonisatie Nieuw-Nederland, Nieuw-Amsterdam en New York ontstonden. De Haudenosaunee maakten in hun thuisgebied gastvrij plaats voor de ongenode bezoekers.

In het sobere trio verwijzen choreograaf Nicole Beutler en coregisseur Michelle Schenandoah (gespecialiseerd in de Indigenous-filosofie van Rematriation) naar dit begin van diplomatie. Na een uitgebreid welkomstritueel door Mohawk-voorgangster Montana Adams ontstaat in de met zand afgebakende cirkel een aftastend, vriendschappelijk duet – met uitgestoken hand – tussen Oneida-danser Montana Summers en de Duits-Nederlandse Rob Polmann (bij aanvang op houten klompen). Ze ‘dansen het zwijgen dat hun lichaam draagt’.

Veel symboliek wordt pas duidelijk tijdens het nagesprek, zoals de betekenis van twee paarse parallelle strepen op een witte band (de Two Row Wampum). Uit het respectvolle ritueel blijkt wel hoe de makers hoop putten uit dit nooit geschonden, mondelinge vredesverdrag.

Het publiek zit geschaard aan vier kanten om de handeling op het aanvankelijk vrijwel lege toneel. De performers stellen zich eerst om beurten voor, en na een korte uitleg begint verteller Montana Adams met het strooien van een cirkel van zand, waarbinnen Room in Our House zich verder zal afspelen.

A danced manifesto for peace, is de ondertitel van deze voorstelling, waarvoor choreograaf Nicole Beutler een duurzame samenwerking is aangegaan met Michelle Schenandoah, die als specialist voor de Haudenosaunee-confederatie van volkeren in het noordoosten van Noord-Amerika aan het project verbonden is.

[Lees meer]