DIDO DIDO

AN ARIA RE-MEMBERED

An aria re-membered. Een voorstelling van Nicole Beutler in samenwerking met Silbersee & Ulrike Quade Company.

DIDO DIDO brengt het tragische lot van de mythische koningin Dido dichterbij dan ooit. Regisseur/choreografe Nicole Beutler en muzikaal leider Romain Bischoff lieten zich inspireren door Henry Purcells beroemdste aria: 'Dido's Lament' uit de opera Dido en Aeneas. Ontheemd en door liefdesverdriet verslagen, besluit Dido een einde aan haar leven te maken. "Remember me, but forget my fate." Paradoxaal genoeg zorgen haar laatste woorden er juist voor dat haar lot diep in ons geheugen gegrift staat. Vijf zangers/musici en één danseres laten zich door Dido bezielen. Ze animeren een op de Japanse bunraku-traditie geïnspireerde pop, blazen haar adem en leven in. Als in een koortsdroom dringen ze door tot de kern van Dido's wanhoop en wilskracht. Met zang en muziekinstrumenten uit alle windstreken ontleden, herhalen en herschikken zij de klassieke aria. Zo vertragen ze het onafwendbare einde en ontstaat er ruimte voor een langzaam loslaten. DIDO DIDO: een bezwerende afscheidsopera die diep onder de huid kruipt.

  • © Anja Beutler
  • © Anja Beutler
  • © Anja Beutler
  • © Anja Beutler
  • © Anja Beutler
  • © Anja Beutler
  • © Anja Beutler
  • © Anja Beutler
  • © Anja Beutler
  • © Anja Beutler
  • © Anja Beutler
  • © Anja Beutler
  • © Anja Beutler
  • © Anja Beutler

Cast & Credits

Concept: Nicole Beutler, Romain Bischoff
Regie, choreografie: Nicole Beutler
Muzikale leiding: Romain Bischoff
Medemakers en performers: Arnout Lems, Heather Ware, Maya Alban-Zapata, Michaela Riener, Raphaela Danksagmüller, Tiemo Wang
Ontwerp pop, coaching poppenspel: Ulrike Quade
Kostuums: Jessica Helbach
Set- en lichtontwerp: Sascha van Riel
Muziek: Henry Purcell, Wouter Snoei en performers
Regie-assistent & dramaturgie: Fabienne Vegt
Poppenmaker: Watanabe Kazunori
Schildering achterdoek: Ellen Windhorst en Bas Peeperkorn
Begeleiding koren: Els Mondelaers
Assistentie pop: Tim Hammer, Pluck Venema
Poppenworkshop: Ruben Mardulier, Suze van Miltenburg
Techniek: Martin Kaffarnik, Wouter Snoei
Productie: Nicole Beutler Projects, Silbersee, Ulrike Quade Company
Met dank aan: Hillary Blake Firestone, Natascha Young, Wout van Tongeren, Justa Ter Haar, Keren Levi en alle meewerkende koren
Posterbeeld: Corinne Mercadier, Fata Morgana, serie Solo, 2012, courtesy Galerie Les filles du calvaire, Paris
Grafisch ontwerp: Connie Nijman
Scenefoto's: Anja Beutler
Teaser: Bowie Verschuuren
Trailer: Bas de Brouwer
Mogelijke gemaakt door: Amsterdams fonds voor de kunst, Fonds 21, VSBfonds en Fonds Podiumkunsten.

REVIEWS

  • Ontroerend van begin tot einde, en zelfs adembenemend aan het slot.

    uit: El Balandre, door Jordi Ribot Thunnissen
    14 november 2017

    Dido Dido is waanzinnig goed. Ontroerend van begin tot einde, en zelfs adembenemend aan het slot.

    (...)

    En wat een spel! Wat een overgave, en wat een schoonheid.

    (...)

    Een choreografe die best wel meester van revisitation genoemd mag worden. Met haar analytische, ogenschijnlijk koude toepassing van choreografische methoden snijdt Nicole Beutler door dansstukken, liederen of thema’s van een ver verleden of van vandaag. Ze gaat als een archeologe te werk en zo leren we samen met haar opnieuw naar iets kijken, of leren we het anders kennen.

    (...)

    In DIDO DIDO klinkt Dido’s klaagzang niet alleen als een mooi uitgevoerde aria van het barok, maar als een abstracte, hedendaagse klaagzang die merg en been laat huiveren.

    (...)

    Och, Dido… wat ben je toch in eer en schoonheid heen mogen gaan dit maal. Een echte aanrader.

    Lees meer >> 

  • Alleen Dido’s laatste aria weerklinkt ***

    uit: Parool, door Jacq Algra
    10 november 2017

    Het begin van Dido is verstild en mooi.

    (...)

    De musici zingen niet alleen verdienstelijk, ze bespelen ook harmonium, kemence en fujara en brengen zo een meer oosterse klankwereld binnen.

    (..)

    Het raakt je (…) als de danseres, die aan het begin van de avond uit alle macht ‘no trouble’ in de microfoon scandeerde, tegen de vlakte stort.

    Lees meer >> 

  • Opwekkende deconstructie van droevigste barokaria ****

    uit: Theaterkrant, door Max Arian
    10 nov 2017

    Het is zo’n geliefd stuk muziek, dat het er om vraagt dat kunstenaars er iets bijzonders mee willen doen. Maar dat is ook het gevaar. Romain Bischoff, muzikaal leider van het eigenzinnige operagezelschap Silbersee, en regisseur en choreograaf Nicole Beutler zijn die uitdaging met succes aangegaan.

    (...)

    De door Ulrike Quade in de Japanse bunrakutraditie ontworpen pop beweegt aandoenlijk, nieuwsgierig, menselijk. Een van de mannen neemt haar in zijn armen en danst schijnbaar eindeloos, teder en verstild, met haar rond.

    (...)

    Purcell inspireert hier tot moderne klanken in een universele context. Het menselijke oerleed van geliefd en dan verlaten worden wordt door de aanwezigheid en het bewegen van de pop nog eens versterkt.

    (...)

    De makers hebben nog een machtig sloteffect voor ons in petto. (…) Heel erg mooi.

    Lees meer SPOILER ALERT >> 

  • Adembenemende DIDO DIDO neemt bezit van je ziel *****

    uit: Musicalnieuws.nl, door Elise Kant en Mats Hoogland
    10 november 2017

    Ontzeg jezelf niet misschien wel het mooiste stuk dat je ooit zult zien. Gun jezelf dat. Dat gevoel dat je wil dat het niet meer ophoudt. Omdat het ziel heeft. Omdat het je ziel raakt. Omdat het een kronkelende wilde verstillende verwarrende ontroerende intens prachtige strelende ademtocht is.

    (..)

    Een rauw maar feeëriek, heftig maar zo dierbaar, wanhopig en hangend aan het leven, verhaal in woorden, muziek, instrumenten, mensen en een pop. Het raakt diepere lagen, het is zo intens, zoveel om naar te kijken, te voelen, te ervaren. Zo mooi.

    (...)

    Nog nooit werd de worsteling van iemand die zelfmoord wil plegen zo invoelend neergezet. Een dans die je ziel binnenwringt en roept: dit is schoonheid, dit is liefde. En een dans die dat weg wil duwen en die roept : dit is wanhoop, dit is duister, dit is op weg naar het einde.

    (...)

    Een pop die sterft, een mens die sterft, een zaal die zijn adem inhoudt. Adem en ziel zijn aan elkaar vastgeklonken en snakken naar liefde, tegenwicht. De verlossing komt in de vorm van het volgende stuk uit de opera. En dat wordt zo verschrikkelijk goed gezongen dat je je even niet meer op aarde waant. Dat je alleen maar kunt denken: hou nooit meer op. Het verhaal wordt de wereld, daarbuiten is even helemaal niets. Dit is zo intens goed, episch mooi, onwerkelijk prachtig.

    (...) "Ik kan eigenlijk niet geloven dat de mensen die dit uitvoeren overdag gewoon boodschappen doen" zei iemand. Dat dus. En gaan. En dan nog een keer. Om in je hart te sluiten en te bewaren als een van de mooiste herinneringen die theater kan geven.

    Lees meer >> 

  • Een uur lang Purcells beroemdste aria ***

    uit: NRC, door Joep Stapel
    9 november 2017

    Dido Dido is een uitgepuurd theater van lichaam, stem en adem, dat de aandacht gijzelt met een sterk ritme en mooie vondsten.

    (...)

    Het begint al met een briljant uitgewerkte declameer-estafette, waarbij de zes performers om beurten één woord opzeggen, steeds sneller, en vervolgens simultaan, waarna het geroezemoes weer een ritme wordt dat in en uit fase beweegt. Op precies het juiste moment word je betoverd door een geneuriede versie van de aria.

    (...)

    De performers zingen, bewegen en musiceren stuk voor stuk geweldig en met prettig dedain voor genregrenzen. Bijzonder fraai is de percussieve solo van Raphaela Danksagmüller op de Slowaakse boventonenfluit fujara. En aan het slot duikt Purcell toch nog even op, in de vorm van het Dido and Aeneas-slotkoor: na Dido’s eenzame dood is er troost in hartverwarmende samenzang.

    Lees meer >>