Genevieve Murphy:

Something In This Universe

Dwangneuroses: de drang naar perfectie heeft iets verleidelijks en verslavends. De solo Something In This Universe van componist, muzikant en performer Genevieve Murphy balanceert op het omslagpunt tussen beheersing en destructie. Ze creëert een individuele ruimte om jezelf in te verliezen. Het is een plek die je een reden geeft om te genieten van je eigen gezelschap. Maar ook een plek die doodsangst, teleurstellingen en zelfverwaarlozing openbaart. Murphy is gefascineerd door psychologie en beperkingen en probeert in haar werk de onvoorstelbare en ongrijpbare gevoelens die hiermee gepaard gaan over te brengen.

A lot of challenges in life do not feel tangible but they dominate us and really have a weight to them. What is that ‘something' that dominates and dictates our every move? I suddenly saw a relationship between that and obsessive compulsive disorder (OCD).

  • © Thomas Lenden
  • © Thomas Lenden
  • © Thomas Lenden
  • © Thomas Lenden
  • © Thomas Lenden
  • © Thomas Lenden
  • © Thomas Lenden
  • © Thomas Lenden

Cast & Credits

Concept, regie, muziek, performance: Genevieve Murphy
Decor: Tim Vermeulen
Geluidstechniek: Joel Thurman
Dramaturgie: Nienke Scholts
Artistiek advies: Nicole Beutler, Stefan Prins, Yannis Kyriakides
Productie: Nicole Beutler Projects
Co-productie: Veem House for Performance, Korzo
Met steun van: Fonds Podiumkunsten
Met dank aan: Esther Snelder, BAU

Recensies

  • Een perfecte puinzooi ****

    uit: Theaterkrant, door Caroline Verduijn 
    23 mei 2018

    "Hoe netjes en nauwkeurig moet je zijn om perfectie te bereiken? En wat is perfectie eigenlijk? Waar ligt de grens tussen perfectie en gekte? In Something in this Universe stelt Murphy vragen over uit de band springen, binnen de lijnen kleuren en de grens daartussen. Ze laat je stoutste kinderdromen uitkomen en je tegelijkertijd ineenkrimpen van frustratie."

    "Met de fysieke reactie die haar acties oproepen betrekt ze haar publiek in haar gevoelsleven. Je zou haar gefrustreerd willen toeroepen: ‘het is al schoon’. Maar stiekem is het toch ook een droom om een keer de karamel over je tafel uit te smeren, en toe te kijken hoe het richting tafelranden druipt, tot het met een plofje op de grond belandt."

    "Haar handelingen geven op twee manieren voldoening: enerzijds de theezakjes die ze tot op de centimeter afgemeten naast elkaar hangt en de maizenapakken die symmetrisch staan opgesteld. Anderzijds de voldoening wanneer het tegenovergestelde gebeurt: het keukenkastje ertussenin, waaruit verkruimelde biscuits op Genevieves hoofd vallen.:

    "Die emotie vormt de kracht van Murphy’s performance. Het lijken twee tegengestelde krachten die bij elkaar komen, maar Murphy toont hoe beide dwangmatig of juist extreem bevrijdend kunnen zijn. Tussen waanzin en controle zit maar een klein verschil, een grens die je zo overschrijdt."

    "Natuurlijk schuilt in de performance een zekere tragiek van iemand die het leven eigenlijk nauwelijks aankan. Maar die tragiek lijkt Murphy, hier, nu, in haar keuken, vooral te willen vieren, ongeacht wat de implicaties daarvan op een mensenleven ook zijn. Want wat is het een heerlijk gevoel van katharsis wanneer de popcorn uit de pan popt, de wasmachine vol borden overstroomt, de discokoelkast opengaat en de gootsteen net niet overstroomt."

    "De dooddoener van dit stukje zou zijn: gelukkig hoef ik het niet op te ruimen. Na Murphy’s dwangneurotische optreden zou je bijna naast haar op je knieën willen vallen om de voldoening van het schrobben van de vloer te voelen. Zo invoelend was haar performance."

    Volledige recensie op Theaterkrant.nl

  • Alle Tassen im Schrank?

    uit: Republik (CH) door Barbara Villiger Heilig
    20 augustus

    Denn die schottische Künstlerin Genevieve Murphy betätigte sich auf der Bühne als Küchenfee der Hardcore-Klasse. Als Küchenhexe sozusagen oder als Hexenmeisterin, der die Küche nach und nach über den Kopf wächst.

    Zu Beginn ist alles blitzblank: eine gelbe Küchenzeile mit Wasserkocher, Herdplatte, Einbauschränken. Die Küchenfee profiliert sich vorerst als Putzteufel. Nachdem sie mit penibler Genauigkeit Zutaten abgemessen und aufgesetzt hat, greift sie zum Schwamm und scheuert die Arbeitsfläche.

    Aber bald artet die Sache aus. Das Gebräu wird über den vorgängig mit Butter eingefetteten Esstisch geleert. Eine braune, klebrige Masse tropft an den Rändern runter und erstarrt zu Karamell-Stalaktiten.

    Alice in der Wunderküche: Öffnet sie eine Schranktüre, verbergen sich dahinter nicht etwa Tassen, sondern einzeln aufgehängte Teebeutel. Oder Blumenstöcke. Oder aber es ergiesst sich eine Lawine von Grissini-Krümeln über die Chefin, deren adrettes Outfit (dunkelblau) in der überhandnehmenden Wüstenei wie ein ironischer Witz wirkt.

    Genevieve Murphy ist Komponistin und Musikerin. «Something in This Universe» verbindet Performance mit Musik: Knirschgeräusche (die Grissini unter den Schuhsohlen) mischen sich mit zeitgenössischer Klassik, die dem Kühlschrank oder der Waschmaschine entströmt, oder mit Pop aus dem Radio. Text gibt es auch, nur ging er gestern komplett unter im Getrommel der Regentropfen auf dem «Süd»-Dach.

    Auch ohne Text wurde klar, dass das Stück den vergeblichen Versuch zeigt, die Kontrolle zu behalten – über eine freche, erfolgreich ihr Recht auf Subversion verteidigende Dingwelt. Sieg des Chaos. Ich kenne das aus der heimischen Küche. In Anbetracht der Gefahren, die mir dort drohen würden, entschied ich mich für eine Pizza im «Lido»."

     

  • Luisterrijke gekte biedt troost

    uit: Musicalnieuws, door Elise Kant
    23 mei 2018

    Het begint met verwarring. Om wat gebeurt, of eigenlijk om wat niet gebeurt. Een kleine tinteling van irritatie, van vragen naar wat is dit? Inzicht in een duistere ziel? En wil ik dat wel? Zo traag? Is het relevant?

    Maar dan gebeuren er dingen, feeërieke en aardse dingen, dan krijgt wat gewoon lijkt lading. Niet vast omschreven, maar subtiel én heftig, herkenbaar en totaal niet. En opeens is het daar, de troost. Troost voor je eigen gekte, die in plaats van ver weg comfortabel naast je neer wordt gezet. Opeens kun je je wentelen in de trein van gebeurtenissen die je onverbiddelijk mee lokt naar de onvermijdelijke climax. En gelouterd kom je weer buiten. Lachend. Verrijkt.

    Genevieve Murphy (1988) begon ooit op het conservatorium en raakte gefascineerd door performance. In deze voorstelling is de muziek en het sound design samengesmolten van spons tot lamp, van moderne muziek (Zappa en Ensemble Modern invloeden ?) tot de wasmachine die niet alleen sop uitbraakt. Maar ook de knalgele keuken, de vormeloze jurk en soms onnavolgbare blikken en gebaren zijn allemaal bij elkaar gebracht en, hoe gek het misschien ook klinkt, kloppen of je nu wel of niet de verwarring van dwangneurose kent. Discipline overstijgende compositie of performance, het maakt niet uit. De koelkast wordt acteur, de actrice een muziekstuk.

    Spannend. Met een heerlijk nagesprek. Waar Genevieve verandert van zoekende gekte naar inspirerende kracht.

    Dit verdient nog veel meer uitvoeringen, in intieme theaters, met een nagesprek met een eierwekker. Een bijzonder stuk, dat je een handje geeft en naast je huppelt naar huis. Maar wel een kleine waarschuwing: don t try this at home.