© Julian Hetzel

Genevieve Murphy:

I Don't Want To Be An Individual All On My Own

For me to fear you, you must grant to be just, for in less than a moment you tread me to dust...

Van jongs af aan ontwikkelde componist en performer Genevieve Murphy een fascinatie voor psychologie en onvermogen, voor hoe mensen met elkaar omgaan en emotionele banden vormen. Haar zorgvuldig gecomponeerde werken maken ons bewust van hoe we ons gedragen. I Don’t Want To Be an Individual All On My Own is een zoektocht naar echte verbondenheid in een geïndividualiseerde wereld.

Balancerend op het koord tussen haar angst en haar nieuwsgierigheid voor het onbekende, onderzoekt Genevieve de kracht van empathie door te reflecteren op een doodgewoon verjaardagsfeestje uit haar jeugd. Door het verhaal te vertellen via een muzikaal narratief van popmuziek, spoken-word en audiosculpturen nodigt ze je uit om naar het geluidslandschap van haar geest te luisteren, in de hoop dat je oor een ingang kan zijn voor een dialoog met jouw gedachten.

  • © Bas de Brouwer
  • © Bas de Brouwer
  • © Bas de Brouwer
  • © Bas de Brouwer
  • © Bas de Brouwer
  • © Bas de Brouwer
  • © Bas de Brouwer
  • © Bas de Brouwer
  • © Bas de Brouwer
  • © Bas de Brouwer
  • © Bas de Brouwer
  • © Bas de Brouwer

Calendar

Voorstelling of activiteit Datum en tijd Zaal of locatie Ticketlink
Genevieve Murphy:
Mittelfest
Cividale del Friuli
Genevieve Murphy:
Rewire Festival
Den Haag
Genevieve Murphy:
Gaudeamus Muziekweek
Utrecht

Cast & Credits

© Bas de Brouwer

Voertaal: Engels
Concept, performance, compositie, scenografie: Genevieve Murphy
Techniek: Femke Diemer
Lichtontwerp: Prem Scholte Albers
Dramaturgie: Nienke Scholts, Justa ter Haar
Research: Lewis den Hertog, Nienke Scholts
Saxofonist: John Dikeman
Muziekproducers: Joel Thurman, Gary Shepherd
Eindregie: Keren Levi
Artistiek advies: Nicole Beutler
Met dank aan: Wouter van Veldhoven, Julian Hetzel, Manuel Boutreur
Productie: Nicole Beutler Projects
In samenwerking met: Standplaats Utrecht
Acquisitie en tourneeplanning: Theaterzaken Via Rudolphi
Campagnefotografie: Julian Hetzel, Vera Rijks
Grafisch ontwerp: studio l&rooth
Met steun van: Fonds Podiumkunsten, Amsterdams Fonds voor de Kunst

Credits Your Feeling
Regie video: Julian Hetzel
Muziek en performance: Genevieve Murphy
Drums: Henning Luther
Electronic Beats: Le Schnigg
Mixing and Mastering: Gary Shepherd
Dramaturgie: Nienke Scholts
In opdracht van: SPRING Performing Arts Festival, West Den Haag
Met steun van: Nicole Beutler Projects

Recensies

  • Herinneringen aan een mysterieuze kinderverjaardag **

    Op zichzelf zijn Murphy’s herinneringen aan een kinderverjaardag vol raadselachtige figuren sfeervol, al zou die wel voor het grootste deel net zo goed met de ogen dicht genoten zou kunnen worden.

    Ze is kind, moeder en grootmoeder, performer, componist en muzikant. Genevieve Murphy combineert de rollen soepeltjes in haar nieuwe performance I don’t want to be an individual all on my own, die ze maakte onder de paraplu van Nicole Beutler Projects. De première is, zoals zoveel voorstellingen, na de sluiting van de theaters in het voorjaar verplaatst naar de najaarseditie van dans- en performancefestival Spring Utrecht, Spring in Autumn.

    I don’t want to be… is – meer dan een echt theatrale performance – een luistervoorstelling. Het publiek wordt uitgerust met koptelefoons, Murphy produceert geluiden die met bepaalde woorden corresponderen terwijl ze vanuit verschillende perspectieven over jeugdherinneringen aan een kinderverjaardag vertelt. Neusfluitjes, kazoo, ballonnetjes, ademhaling, kindersaxofoon – allerlei middelen worden ingezet. Ook creëert ze, als een soort foley artist, geluidseffecten die regen of onweersgerommel suggereren. De kinderherinneringen zitten vol raadselachtige figuren: een vreemde man met een baby die zich in de hulststruik (‘the holly of the unknown’) in de tuin ophoudt, haar grootvader die het priesterschap moest opgeven door verliefd te worden, een angstaanjagende kunstenaarsvriend van haar moeder, haar alcoholische oma.

    In de wisselende vertelperspectieven zit de kern van de voorstelling: Murphy, die vaak psychologische thema’s kiest, en dan vooral die waarin menselijk onvermogen een rol speelt, wil laten zien hoe empathie werkt. Hoe een kind ervaart dat anderen ook ánders zijn, dingen anders ervaren. Hoe een moeder een kinderpartijtje ervaart en haar collega-ouders ziet. Hoe een grootmoeder door haar hartverscheurende levenservaringen aan de fles is geraakt.

    Op zichzelf is het een sfeervolle vertelling, maar wel een die voor het grootste deel net zo goed met de ogen dicht genoten zou kunnen worden. Als theaterperformance echter is I don’t want to be…, zeker op de langere duur, niet heel boeiend, op de scène na waarin Murphy een indrukwekkende beheersing van haar aangezichtsspieren laat zien.

    Lees hier het artikel >> 

  • Soundtrack van een achtste verjaardagsfeestje

    Nadat de première van I don’t want to be an individual on my own van Genevieve Murphy dit voorjaar vanwege de coronarestricties werd uitgesteld, leek de tijdelijke sluiting van de Stadsschouwburg Utrecht dit najaar bijna weer roet in het eten te gooien. SPRING vond een oplossing en verplaatste de voorstelling naar de Pandorazaal van TivoliVredenburg. En wat een geluk bij een ongeluk is dat, want wat past dit geluidswerk daar goed.

    In die zaal waar al zoveel mensen de nacht in dansten en waar al zoveel artiesten hun muziek presenteerden, neemt Murphy haar publiek mee op de soundtrack die ze componeerde van haar achtste verjaardagsfeestje, en waarvan de deinende beats soms dat heerlijke clubgevoel geven.

    Murphy is voor deze voorstelling de componist, scenograaf en performer. Haar werk is niet in een hokje te plaatsen: je kunt het benaderen als performance, maar je zou er ook over kunnen schrijven als muziekalbum, hoorspel of immersive experience. Ik ga dus maar naar waar mijn zintuigen mij heen brengen, en dat is allereerst het geluid.

    Bij binnenkomst krijgt het publiek een koptelefoon op, waardoor we het geluid via een binaural microfoon overal om ons heen horen. Murphy neemt ons via het geluid mee terug in de tijd en laat ons kennismaken met haar moeder, die zijzelf speelt. Zij bereidt het achtste verjaardagsfeestje van Genevieve voor. En hoe.

    Leeglopende ballonnen, feesttoeters, koeienbellen, vogeltjes en pompoms: een waaier aan geluid omringt het publiek via de koptelefoon. De geluiden vormen het leidmotief voor de personages en woorden waar Genevieves moeder ons mee kennis laat maken. In sneltreinvaart passeert haar gedachtestroom ons, die druk is met kinderen, ouders die wijn willen, de tuin en de ballonnen. Elk onderwerp heeft een eigen geluid, dus wanneer moeder ‘tuin’ zegt klinkt een vogeltjesgeluid, bij ‘feest’ klinkt een feesttoeter, enzovoorts. Zo ontstaat een soundscape die samensmelt met haar monoloog en de drukte in haar hoofd ontsluit.

    Op éénzelfde manier maken we kennis met Genevieves oma met een drankprobleem, de gemene studenten die haar door de tuin besluiten te rollen wanneer ze niet meer op haar benen kan staan, en de bosjes aan de rand van de tuin die iets duisters verbergen…Murphy creëert een vingeroefening in empathie door allereerst in het hoofd van haar achtjarige zelf te duiken, en zich vervolgens als achtjarige in de hoofden van haar moeder, oma, opa en andere genodigden van het feest te verplaatsen. Volg je het nog?

    De koptelefoon plaatst de stemmen van die mensen in je brein, wat die gekke personages uit het Schotland van twintig jaar geleden opeens heel dichtbij brengt. Met gekleurde lichtbuizen en gekke bekken schetst Murphy op simpele wijze hoe haar tuin eruit zag en neemt ze ons mee naar haar wereld. Alhoewel Murphy’s punctuele en strakke performance en gezichtsuitdrukkingen zeker bijdragen aan de inleving in de personages, is het toffe aan deze voorstelling dat je ‘m – met eventueel wat aanpassingen – ook thuis als podcast of muziekalbum zou kunnen luisteren, mits Murphy het werk op die manier beschikbaar zou willen maken. Het lijkt mij een uitkomst in deze coronatijd.

    uit: Theaterkrant, door Carolien Verduijn
    2 november 2020

  • SPRING On Screen ***

    Murphy laat haar neus en mond dansen in een choreografie voor het gezicht. Ze trekt ritmisch een lip op, knippert wild met haar ooglid en laat haar wangen opbollen. Het levert bizarre gezichtsuitdrukkingen op, die wonderwel met de muziek samengaan. 

    Lees meer >> 

    uit: NRC, door Elisabeth Oosterling
    Over de video Your Feeling. 20 mei 2021